Skocz do zawartości

Zabiegowcy

Zaloguj się, aby obserwować  
  • wpisy
    18
  • komentarzy
    44
  • wyświetleń
    149910

Autorzy tego bloga

Skąd i czym jest zabiegowa pasja? Cz.2

dsk

738 wyświetleń

Podjął ostateczną decyzję - konieczna jest operacja...

Stos niezbędnych druków, potrzebnych dokumentów z którymi udaje się do pacjenta. Spokojnie wszystko wyjaśnia, tłumacząc zapis licznych numerków z badań, zdjęć których obraz jest początkowo tylko Jemu znany, nazw łacińskich pierwszy raz obijających się o uszy pacjenta, na język łatwy, przystępny i zrozumiały dla każdego. Proponuje najlepsze rozwiązanie, które wcześniej zrodziło się w tej sieci neuronów, ściśle powiązanych z ostatnią szufladą pełną wiedzy, która jako jedyna pozostała wysunięta, postępowanie mające główny cel – pomóc drugiemu. Po chwili uzyskuje zgodę, potwierdzoną pisemnym podpisem. Choć nie zawsze jest to takie proste. Nierzadko zdarzyło Mu się wcześniej wysłuchać wykrzyczanych zdań dezaprobaty, podnoszących ciśnienie i szybkość uderzeń serca.

Przygotowanie do zaplanowanej operacji, dzięki zgraniu i kompetencji wszystkich osób trwa prężnie i szybko. Kolejny pacjent już czeka na „zwolnienie” sali zabiegowej. Sprawnie działający zespół anestezjologiczny usypia pacjenta i podłącza pod podtrzymującą życie podczas zabiegu i na bieżąco kontrolowaną aparaturę, podaje środki znieczulające. Przed przystąpieniem do zabiegu musi się pozbyć wszystkich drobnoustrojów z rąk, myjąc je dokładnie kilka razy, następnie wcierając dokładnie w każdy najmniejszy rowek środek dezynfekcyjny. Ubiera zielony fartuch, lateksowe rękawice, czapkę i maskę na twarz, zabezpieczającą zarówno Jego jak i pacjenta.

Powoli się zaczyna. Dostaje do ręki ciemny płyn, szczypce i gazik – elementy niezbędne do przygotowania miejsca w którym niebawem rozpoczniesz cięcie powłok ciała. Kilka razy namacza i czyści, przesuwając przyrząd po każdym milimetrze skóry. Raz, drugi, trzeci – każdy skrawek, najmniejsze zagniecenie musi być oczyszczone z bakterii i wirusów, które później mogą bardzo uprzykrzać prawidłowe gojenie i spowodować niepotrzebne powikłania. Obmyta przestrzeń, to również jedyna którą po obłożeniu pacjenta zielonym, wyjałowionym materiałem będzie dostępna oczom. Dzięki temu będzie można lepiej się skoncentrować, wpatrując się tylko w jeden punkt.

Nadchodzi punkt kulminacyjny spektaklu akcji – akt „operacja”. Czas w którym dochodzi do realizacji przyjętego wcześniej planu, opracowanego w myślach sposobu działania. Chwila trwająca kilka minut, choć nieraz przeciągająca się na kilka godzin, wymagająca pełnego skupienia uwagi na operowanym miejscu gdzie pracują głównie dłonie, a reszta ciała pozostaje prawie w kamiennym bezruchu...

Skalpel już w ręce, ale On podnosi jednak wzrok i wodzi po wszystkich aktorach, całej ekipie na której musi polegać i jej zaufać, uzyskując potwierdzenie gotowości, a zarazem zgodę na rozpoczęcie. Dobrze w tych wszystkich oczach widzieć przyjaciół, z wzajemnością. Nadawanie na jednej fali, nieraz porozumiewanie się bez słów, czytanie w myślach i przewidywanie kolejnych ruchów bardzo ułatwia działanie. Podsunięta nić do szycia jeszcze przed wypowiedzeniem prośby o nią może o sekundę szybciej zatamować krwawienie, zespalając pęknięte naczynie i uratować odchodzące życie.

cdn.



3 komentarze


Recommended Comments

Ciekawy tekst i zręcznie napisany...

Ale powiem szczerze, że przynajmniej w moim przypadku nie ma przy tym tego typu emocjonalnych fajerwerków...

Udostępnij ten komentarz


Link do komentarza

Wiem że rozbudowane opisy maja powodować wrażenie dynamiki i ułatwiać wyobrażenie ale jak dla mnie za bardzo jest to rozbudowane przez co mnie lekko przytłacza , lepiej mnie się czyta bardziej lekkie teksty

To taka subiektywna uwaga

Pozdrawiam

Udostępnij ten komentarz


Link do komentarza

Utwórz konto lub zaloguj się, aby skomentować

Musisz być użytkownikiem, aby dodać komentarz

Utwórz konto

Zarejestruj nowe konto na forum. To jest łatwe!

Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Masz już konto? Zaloguj się.

Zaloguj się
×