Jakie zmiany w ochronie zdrowia od nowego rządu?

Jutro zaprzysiężenie nowego rządu z premier Beatą Szydło na czele. Czy w związku z objęciem rządów przez jedną partię możemy oczekiwać szybkich i dobrych zmian w obrębie najbardziej interesującego nas obszaru? W poniższym artykule i dyskusji chciałbym Państwu zaproponować rzeczową analizę zapowiedzi zmian - jako dokument do którego należałoby się odnieść najbardziej trafnym wydaje się być program PIS i akapit 3. Zdrowie (źródło: http://pis.org.pl/dokumenty )

Cytat

3. ZDROWIE

Po wielu latach wyrzeczeń i obciążeń związanych z transformacją, Polacy maja prawo do nowoczesnej, sprawnej i niezawodnej opieki zdrowotnej na najwyższym poziomie europejskim, a pracownicy: lekarze, pielęgniarki, położne zasługują na godziwe wynagrodzenia.
Powszechne bezpieczeństwo zdrowotne należy traktować jak cywilizacyjną zdobycz współczesnego świata. Odrzucamy twierdzenie, że mechanizmy rynkowe mogą być podstawą funkcjonowania głównej części systemu, a zdrowie to taki towar jak każdy inny. Odpowiedzialność za bezpieczeństwo zdrowotne Polaków to ostatecznie odpowiedzialność publiczna, polityczna, a więc przede wszystkim odpowiedzialność rządu, administracji samorządowej, polityków. Obywatele mają prawo domagać się tego. Obecna kondycja polskiej służby zdrowia jest fatalna. Rządy Tuska doprowadziły nie tylko do jej finansowej zapaści, ale także do całkowitej destrukcji systemu opieki zdrowotnej. Rosną długi szpitali. Wymuszana obietnicami częściowego oddłużenia szpitali samorządowych komercjalizacja eliminuje z systemu kolejne placówki szpitalne, które później często trafiają do prywatnych właścicieli zainteresowanych zyskiem. Polityka NFZ prowadzi do niekontrolowanego rozpraszania środków i osłabia kluczowe dla systemu ochrony zdrowia publiczne zakłady opieki zdrowotnej, czego jaskrawym przykładem jest sytuacja Centrum Zdrowia Dziecka i wielu wysokospecjalistycznych szpitali klinicznych.
Funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia w Polsce jest krytycznie oceniane przez pacjentów. Niezadowolenie budzą trudności w dotarciu do lekarza pierwszego kontaktu, odległe terminy przyjęć przez specjalistów, wydłużające się kolejki do szpitali na zabiegi planowe, jak również pojawiające się problemy z uzyskaniem pomocy w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia. Rosną wydatki pacjentów na prywatne świadczenia zdrowotne i na wydatki lekowe. Coraz dotkliwiej odczuwany jest brak fachowej kadry medycznej; lekarzy i pielęgniarek. Działania promujące zdrowie i programy profilaktyczne nie stały się codziennym doświadczeniem Polaków. Mają raczej charakter dorywczych i chaotycznych akcji. Narasta przeświadczenie, że człowiek chory pozostawiony jest sam ze swoim nieszczęściem, gdyż władza publiczna nie interesuje się jego
problemami zdrowotnymi. Podobne odczucia mają pracownicy ochrony zdrowia, którzy w swojej misji niesienia pomocy napotykają na bariery organizacyjne, prawne i finansowe. Skala problemów ochrony zdrowia stawia przed władzą publiczną zadanie dokonania licznych i poważnych zmian, tym trudniejszych, że nie mogą spowodować nawet chwilowego zachwiania bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów. Zmiany mają być sposobem na budowę bezpieczeństwa zdrowotnego dla wszystkich, tak by nikt na terytorium Rzeczypospolitej nie został bez pomocy, gdy jego życie i zdrowie jest zagrożone.
Przyczynę obecnego stanu upatrujemy, przede wszystkim w złej polityce zdrowotnej rządu Tuska, fatalnych mechanizmach finansowania opieki zdrowotnej, dlatego proponujemy szereg rozwiązań, które stworzą podstawy nowoczesnego funkcjonowania ochrony zdrowia.
Naszym celem jest system ochrony zdrowia zapewniający obywatelom bezpieczeństwo zdrowotne i powszechny dostęp do świadczeń na równych zasadach dla wszystkich pacjentów. Opowiadamy się za ewolucyjnymi, konsekwentnie wprowadzanymi zmianami w systemie ochrony zdrowia.

Komentarz redaktora: Autor tego wstępu musi bardzo dobrze znać obecne problemy - podkreślone zostały sprawy, które w mojej ocenie, lekarza pracującego w jednostce klinicznej są bardzo dotkliwe. Tak, obywatelom należy się godziwa opieka - w tym momencie jednak chyba nie mamy ku takiej gwarancji możliwości i narzędzi. Dobitne stwierdzenie także w kwestii tego, że usługi w dziedzinie zdrowia to usługi jak każde inne. Nie, to coś całkiem innego, szczególnie na poziomie publicznej podstawowej i specjalistycznej opieki. Tu nie może być braków, tu nie może być niedociągnięć, które sprawiają warunki znakomicie sprzyjające popełnianiu błędów, w tym lekarskich. W mojej ocenie, a ponieważ artykuł publikujemy w dziale "Opiniujemy" to pozwolę sobie na to stwierdzenie, szpilkostrada w miejskim rynku czy nowy budynek ZUS mogą poczekać - pacjent nie. Nie skomentujemy natomiast odniesień do rządów Tuska - to już polityka.
 

Cytat

 

Narodowy Fundusz Zdrowia – do likwidacji

Wydatki na służbę zdrowia będą planowane w budżecie państwa, do którego powróci też składka na ubezpieczenie zdrowotne. Ministerstwo przygotuje plan finansowania świadczeń łącznie z planem podziału środków na poszczególne województwa. Na poziomie województw za finansowanie świadczeń odpowiadać będą wojewodowie. To oni kontraktować będą świadczenia w instytucjach systemu i rozliczać ich wykonanie. Wynagradzanie za przeprowadzone procedury medyczne nie przyniosło oczekiwanych efektów: zadłużenie szpitali dalej narasta, kolejki do lekarza są jeszcze dłuższe. Maksymalne uproszczenie finansowania i rozliczania świadczeń nie oznacza rezygnacji z kontroli nad ich faktycznym wykonaniem. Przejmując rolę płatnika służby wojewodów będą do tego zobowiązane. Pomocą będzie elektroniczny system rozliczania świadczeń oparty o Krajowy Rejestr Świadczeń Opieki Zdrowotnej. Po dokonaniu reorganizacji systemu opieki zdrowotnej i zmianie finansowania na budżetowy zwiększymy stopniowo nakłady na służbę zdrowia, tak, aby osiągnęły one poziom średniej europejskiej. Z budżetu państwa wydzielone zostaną środki na inwestycje i modernizację zakładów opieki zdrowotnej. Utworzony zostanie Fundusz Budowy, Modernizacji i Utrzymania Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej. Będzie on wspomagał samorządy oraz państwowe podmioty w budowie,nowych obiektów oraz utrzymaniu, przekształcaniu i modernizacji istniejących.

Komentarz redaktora: Ciężkie do oceny. Pewne jest, że w wielu przypadkach rozliczanie procedur jest mocno niewłaściwe. Przykład? Zoperowane dziecko z powodu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego z rozlanym zapaleniem otrzewnej rozlicza się za 69 punktów, a innym młody pacjent leżący z bólem brzucha, który nie zostało zoperowany to już punktów 80. Znacie inne przykłady?

Cytat

Krótsze kolejki do lekarzy
Sieć szpitali publicznych rozmieszczonych odpowiednio do potrzeb ludności jest podstawowym narzędziem organizowania działalności leczniczej. Żaden szpital nie zostanie przy tym zamknięty, nie dopuścimy też do dalszej komercjalizacji i prywatyzacji szpitali. Stworzymy mechanizm pozwalający odejść już skomercjalizowanym czy sprywatyzowanym jednostkom od szkodliwej formuły spółek prawa handlowego w podmioty działające w formule prawnej nie dla zysku. Tylko takie szpitale (non-profit) będą finansowane z budżetu. Z budżetu będą finansowane też sprywatyzowane w ogromnej większości ZOZ-y, ale z uwzględnieniem godziwej stopy zysku. Ważnym zadaniem będzie więc powstrzymanie chaotycznej, dzikiej prywatyzacji w ochronie zdrowia (wymuszanej na samorządach obietnicami częściowego oddłużenia tworzonych spółek). Powstała w ten sposób sieć szpitali poprawi dostęp do świadczeń. Plan dostępności obejmie również specjalistyczne świadczenia ambulatoryjne. Zasada referencyjności zapewni odpowiednią jakość świadczeń – od szczebla podstawowego do regionalnego i wysokospecjalistycznego. W tworzeniu sieci szpitali wykorzystany zostanie dorobek i doświadczenia z prac zespołu prof. Zbigniewa Religi. Pierwszeństwo udziału w sieci będą miały publiczne zakłady opieki zdrowotnej.
Chcąc skrócić kolejki do lekarzy specjalistów musimy przywrócić rolę lekarza pierwszego kontaktu. Lekarz pierwszego kontaktu ma być przewodnikiem pacjenta po systemie. Powinien on świadczyć wiele usług pozostających dzisiaj w kompetencjach lekarzy specjalistów. Jako niedorzeczne traktujemy np., co ma miejsce obecnie, kierowanie pacjenta do poradni specjalistycznej jedynie po zlecenie na badanie diagnostyczne (rezonans magnetyczny, tomografia, badanie laboratoryjne). W efekcie chory najpierw czeka kilka miesięcy w kolejce do neurologa, potem kwartał na rezonans, następnie przychodzi z wynikiem i czeka trzy kwartały na operację. Szybka diagnostyka skróci kolejki do specjalistów. Odbiurokratyzujemy pracę lekarzy. Wypełnianie nadmiernej ilości procedur ogranicza czas, który lekarze powinni poświęcić pacjentom. Nie może być tak, aby pracownicy medyczni tracili czas na wypisywanie stosu niepotrzebnych nikomu dokumentów. Lekarze, pielęgniarki i pozostały personel medyczny muszą mieć czas na właściwe wykonywaniu swoich obowiązków. Dokumentacja medyczna zostanie uproszczona i ujednolicona.
Ratownictwo medyczne musi być służbą państwową. Powstrzymamy dalszą komercjalizację czy też prywatyzację tych usług medycznych.
Dyspozytor wysyłający do chorego karetkę potrzebuje pewności, że nie będzie rozliczany z ilości wyjazdów, że nie będzie presji na ich ograniczenie. Pacjent musi mieć gwarancję, że przyjazd karetki nastąpi bezzwłocznie i zgodnie ze wskazaną lokalizacją. Ratownictwo nie może być poddane obecnym ograniczeniom finansowym, jedynym kryterium oceny powinna być efektywność i skuteczność działania. Będziemy zmierzać do przyspieszenia informatyzacji systemu opieki zdrowotnej, tak, aby każdy obywatel w Polsce posiadał Kartę Zdrowia i mógł w każdym miejscu systemu opieki zdrowotnej skorzystać z zwartych w niej danych. Zinformatyzowanie systemu opieki zdrowotnej znacznie ułatwi przepływ i dostęp do informacji, co w zdecydowany sposób zmniejszy czas oczekiwania na świadczenia.

Komentarz redaktora: Po dość mało konkretnym wstępie ważny akapit o podnoszeniu kompetencji lekarza rodzinnego - w mojej ocenie jest to konieczne i niezwykle trafne. Zbyt wiele procedur i świadczeń jest przeniesione na opiekę specjalistyczną gdy tak na prawdę mogłyby być wykonywane przez lekarza, który zna pacjenta najlepiej i jest lub przynajmniej powinien być najbliżej i najszybciej dostępny. Pytanie tylko czy obecnie mamy dostateczną liczbę lekarzy w POZ? Zgodzicie się Państwo, że zwiększenie kompetencji przy 40 pacjentach od 8 do 12 będzie trudne czy też niemożliwe.
Dalsza informatyzacja (a w tym brak konieczności dublowania dokumentacji papierowej i elektronicznej, a więc i zmniejszanie obowiązków dot. dokumentacji) to już chyba przesądzone - gdyby tylko tempo zmian jeszcze mogło wzrosnąć.
 

Cytat

 

Tańsze ceny leków refundowanych
Przygotujemy gruntowne zmiany w zasadach refundacji leków przez budżet państwa, w taki sposób, aby cena leku refundowanego w aptece była, niezależnie od jego ceny rynkowej, jednakowa. W oparciu o dostępne dane na dzień dzisiejszy zryczałtowana cena opakowania w aptece nie powinna być większa niż 8,00–9,00 złotych. Drugim ważnym elementem zmian przepisów o refundacji leków będzie ustalenie górnego rocznego limitu wydatków ponoszonych przez pacjenta o niskich dochodach. Wysokość limitu będzie ustalana raz w roku w ustawie budżetowej. Wprowadzenie tych zasad jest tak bardzo ważne, gdyż wg danych niezależnych instytucji monitorujących rynek leków w aptekach, zwłaszcza w zakresie leków refundowanych wynika, że 25% wypisanych przez lekarzy recept nie jest w aptece realizowana z powodów finansowych. Oznacza to, że co 4-5 pacjent nie wykupuje leków w aptece, bo go na to nie stać. Proponowane przez nas zmiany zdecydowanie poprawią dostępność leków dla pacjentów, a lista leków refundowanych nie będzie ustawicznie zmieniana.

Leczenie i opieka nad osobami wymagającymi opieki
Zmieniająca się struktura ludności, szczególnie wzrost liczby ludności w najstarszych grupach wiekowych wymaga zmian w systemie. Rośnie ilość osób niesamodzielnych, które potrzebują opieki, ale nie mają własnych środków na ten cel. Obok ludzi w zaawansowanym wieku są wśród nich osoby niesamodzielne od urodzenia, ofiary wypadków, osoby ciężko chore. W większości przypadków rodziny nie są w stanie zapewnić im należytej opieki, szczególnie wówczas, gdy pojawia się potrzeba specjalistycznej opieki i pielęgnacji, której koszty przekraczają możliwości większości rodzin w Polsce.
Będziemy dążyć do tego, by podstawowym rozwiązaniem w opiece nad osobami niesamodzielnymi była opieka domowa, sprawowana przez lekarza, pielęgniarkę i opiekuna tak długo, jak jest to tylko możliwe. Opieka domowa będzie mogła być łączona z opieką w dziennym domu opieki, gdzie wdrożone zostaną wszystkie potrzebne zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne, pozwalające podopiecznym najdłużej pozostawać we własnym mieszkaniu. Opieka instytucjonalna zaadresowana zostanie do tych osób, które wymagać będą całodobowej, specjalistycznej opieki. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługiwałoby osobom, które – zgodnie z opinią lekarza orzekającego – wymagałyby opieki innej osoby. Z ubezpieczenia pielęgnacyjnego pokrywane byłyby tylko te koszty, które obejmują czynności opieki (koszty ochrony zdrowia pokrywa budżet państwa). Systemowe zorganizowanie opieki nad osobami niesamodzielnymi zmniejszy liczbę osób hospitalizowanych z powodów socjalnych (pozostawanie w szpitalu z powodu braku opieki). Obniży to istotnie koszty leczenia. W strukturze ludności Polski występuje także wysoki udział osób niepełnosprawnych. Przywrócimy im miejsce w społeczeństwie. Utworzymy system rehabilitacji medycznej, społecznej i zawodowej, który pozwoli osobom niepełnosprawnym na uczestnictwo w różnych formach aktywności. Pozwoli podejmować także zatrudnienie w takim zawodzie i charakterze, jaki po przeprowadzeniu rehabilitacji będzie im dostępny. Rozwiniemy system opieki nad osobami niepełnosprawnymi, ze szczególnym naciskiem na dostęp do zatrudnienia.

 

Komentarz redaktora: Dwa powyższe akapity w mojej ocenie nie wymagają szerokiego komentarza gdyż są z założenia słuszne.

Cytat

Pracownicy ochrony zdrowia
Będziemy dążyć do przywrócenia zaufanie i godności pracownikom ochrony zdrowia. Zawody medyczne są zawodami szczególnego zaufania publicznego. Kryzys w ochronie zdrowia, nieprzemyślane reformy prywatyzacyjne zniszczyły warunki prawidłowego funkcjonowania systemu: zaufanie pacjentów, godność pracy i rangę zawodów medycznych. Kształcenie, szkolenie i doskonalenie pracowników medycznych są ważnymi działaniami systemowymi. Liczbę, program i formy kształcenia pracowników medycznych potraktujemy jako ważne zadanie państwa i warunek przyczyniający się do wysokiego poziomu usług ochrony zdrowia. Zwiększymy liczbę kształconych w tych zawodach i specjalnościach, w których występują lub w przewidywanym czasie wystąpią braki kadrowe. Przywrócimy lekarski staż podyplomowy jako niezbędny etap w kształceniu lekarza.
Chcąc kształcić na wysokim poziomie, będziemy wspierać własne badania medyczne oraz utrzymywać kontakty z nowoczesnymi ośrodkami badawczymi i wdrożeniowymi. Nowoczesny, zgodny ze standardami światowymi system ochrony zdrowia wymaga także rozwoju systemów informacyjnych pozwalających na szybkie uzupełnianie wiedzy i podnoszenie kwalifikacji. Wynagrodzenie pracowników medycznych powinno odpowiadać randze ich zawodu. Dlatego formy zatrudnienia pracowników medycznych, czas ich pracy i zasady wynagradzania muszą odpowiadać skali odpowiedzialności i znaczenia zawodu medycznego. Stworzymy ustawowe gwarancje zakazu zatrudniania pracowników medycznych na umowach „śmieciowych”. Poprawę dostępności pacjentów do świadczeń, skrócenie kolejek do poradni specjalistycznych uzyskamy również dzięki wykształceniu i zatrudnieniu większej liczby specjalistów. Musimy zatem znacząco zwiększyć nabór do szkół i studiów medycznych. Utworzymy nowoczesny system medycyny szkolnej obejmujący monitorowanie zdrowia dzieci, profilaktykę, promocję zdrowia i wczesną terapię. Zadbamy o powrót gabinetów stomatologicznych i opieki pielęgniarsko-lekarskiej do szkół.

I komentarz na koniec: Podkreślona część akapitu również nie budzi w mojej ocenie wątpliwości - skoro w innych sektorach tak bardzo liczy się czas pracy i wynagrodzenie to nie jest niczym niewłaściwym aby w tak ważnym i odpowiedzialnym obszarze te dwa czynniki miały niekorzystnie wpływać na jakość i higienę pracy. Wręcz odwrotnie, powinny mobilizować.

Zapraszam Państwa serdecznie do dyskusji.