Ranking

Pod kątem egzaminu jest całkiem dobry - zwłaszcza jeśli egzaminator pyta o rzeczy z odwłoka. Niektóre z nich są jedynie w tym podręczniku. Generalnie sporo w nim rzeczy, których się obecnie praktycznie nie bada. Prawda jest taka, że nie w podręczniku tkwi podstawa sukcesu ino w osobie, która uczy badać studentów na oddziale.

Ja jednak preferuję wersję skróconą. Trzeba brać pod uwagę realia, w których żyjemy. Pomijając brak czasu na wypisywaniu pełnych historii przy takim obłożeniu pacjentami, to również mając iluś pacjentów na oddziale, powiedzmy jako chemioterapeuta mając leczyć u pacjenta nowotwór nie wyobrażam sobie zapoznawać się aż tak bardzo szczegółowo z historią innych chorób. Wiadomo, że wypada wiedzieć, że pacjent ma niewydolność nerek, ale nie wyobrażam sobie wgłębiać się szczegółowo w przebieg tej choroby, gdyż jej leczenie leży w kompetencjach innego specjalisty. Zdaję sobie sprawę, że pacjenta trzeba traktować całościowo, ale jednak realia są takie, że każdy leczy u pacjenta schorzenia, dolegliwości związane z jego własną działką, a wszystko co poza kieruje do specjalistów, w których kompetencjach leży leczenie tych innych chorób. Osobiście jestem sceptycznie nastawiony co do takich pełnych pozytywno-negatywnych historii, ponieważ uważam, że po co wypisywać, że poszczególne układy są prawidłowe (co często stanowi tak naprawdę większość opisu badania), skoro wystarczy wypisać jedynie odchylenia od normy, patologie, a wtedy na logikę rzecz biorąc, wiadomo, że to co nie zostało napisane to jest prawidłowe. Także reasumując jestem za centralną bazą (tak jak przedmówcy), oczywiście z możliwością szybkiego wyszukania interesujących nas informacji, natomiast w kartotece szpitalnej pacjenta, skrótowe i konieczne informacje, co umożliwia zarówno szybkie uporanie się z papierkową robotą lekarzy wypełniających te karty, jak i w razie potrzeby szybkie zapoznanie się przez innego lekarza z odpowiednimi danymi.