We Wrocławiu jakoś nie zauważyłam żeby się za bardzo czepiali. Co prawda teraz mam same propedeutyki, może później będzie bardziej surowo.

Nie Dalej nie jest surowo. Co najwyżej na dermatologii czepiają się trzymania jednego utartego wzorca. W każdym razie najlepiej się trzymać anekdoty - iż najlepsze i najbardziej przystępne napisane historie chorób - to na chirurgii można znaleźć - bo najkrótsze

A! I:

ŹLE : Pacjent skarży się na bóle w okolicy...

DOBRZE: Pacjent zgłasza bóle w okolicy...

Bo pacjenci w ogóle to aniołki spokoju;)

Nie Dalej nie jest surowo. Co najwyżej na dermatologii czepiają się trzymania jednego utartego wzorca. W każdym razie najlepiej się trzymać anekdoty - iż najlepsze i najbardziej przystępne napisane historie chorób - to na chirurgii można znaleźć - bo najkrótsze

nie zgodzę się, zdecydowanie im dokładniej napisana historia tym lepiej - bo po pierwsze wykryć można problemy, których inni niedokładnie lekarze przeoczali, po drugie w dobie lawinowo wzrastającej liczby pozwów przeciwko lekarzom tylko dokładnie prowadzona dokumentacja moze dać szanse uniknąć płacenia gigantycznych odszkodowań.

Pisane przez chirurgów historie sa dość żenujące, dlatego może u nas przez całe ćwiczenia z chirurgii to tylko studenci je pisali.

Też uważam że im dokładniej napisana historia tym lepiej. Co nie znaczy że lubię to robić. Napisałem że to anekdota która znajduje swoje odbicie w tym że na specjalizację z chirurgii wybierają się ci którym nie po drodze spędzać 5 lat na specjalizacji z interny i w większości wypisując historie chorób.

Poza tym, gdy siedzi się na nocnym dyżurze i czasami brakuje czasu żeby się przespać w ogóle, to pisanie historii choroby na ostro przyjętego pacjenta, gdzie w kolejce czekają następni - nie jest priorytetem. Ot "urok" specjalności - moim skromnym zdaniem.

wtedy rozumiem, ale historię należy potem uzupełnić i uszczegółowić. Na krókie opisy pozwolić sobie może lekarz w przychodni czy izbie przyjęć, bo brak czasu i miejsca w dokumentacji.

nie "poziom leukocytów" tylko 'liczba leukocytów" i nie "poziom hemoglobiny" tylko "stężenie"

nie "nad zastawką mitralną" ale "w miejscu rzutowania się zastawki" (np szmer)

nie "trzeszczenia przypodstawne" ale "w okolicy podłopatkowej"- używamy określeń topograficznych, ponieważ nie widzimy granic płuc

(prawdopodobnie 99% lekarzy tego nie stosuje, ale to według sztuki lekarskiej)

W Poznaniu na internie zwracali uwagę na "nie stwierdza się" i "brak", np.

"bolesności opukowej czaszki nie stwierdza się", a nie "brak bolesności opukowej" (argumentowali to tym, że "brak to może być ręki", czytaj - "brak" stosujemy do opisania nieobecności czegoś, co anatomicznie/fizjologicznie powinno u pacjenta występować, a "nie stwierdza się" - do patologii).

Zgadzam się z wcześniejszymi wypowiedziami na temat określania topografii zjawisk osłuchowych... chociaż na kardiologii w wypowiedzi/w historii choroby oczekiwali od nas: "osłuchowo nad polami płucnymi szmer pęcherzykowy prawidłowy", czy "nad zastawką mitralną słyszalny szmer skurczowy"

Zaś co do stosowanych skrótów, to na pediatrii jeden z profesorów (Poznaniacy się pewnie domyślają, który ;p) powiedział nam o "GM" - "Głupia Matka", chociaż traktowałabym to raczej jako jeden z wielu (kiepskich) żarcików tego pana.

Skrót "ChGW" też jest powszechnie znany, chociaż jeszcze się na niego w dokumentacji nie natknęłam... ^^