Ranking

To jest lecznictwo pacjentów, którzy, nawet gdy grozi im utrata nogi, nie mają najmniejszej ochoty zmieniać nawyków (dieta, palenie, alkohol, brak ruchu). Nie jestem lekarzem z 30-letnim stażem, a już widziałam takich pacjentów na pęczki. Tak uparte i niedbające o siebie społeczeństwo jak u nas, jest trudno spotkać w Europie. Kończyny dolne amputuje się z konieczności, a nie z braku leków na cukrzycę, więc nie wiem co ma piernik do wiatraka. Poza tym przestałam nadążać: to drażnią Cię w końcu takie "prymitywne" sposoby leczenia, czy "marnowanie" pieniędzy na te nowoczesne? A zresztą, co mnie to obchodzi.

Imkloot, Specjalizacja jest trudna, gdyż bardzo obszerna i nieustannie się poszerzająca o nowe techniki, nowe protokoły badań, nowe zastosowania badań itp. Nauki jest mnóstwo już na samym wstępie, stopniowo jej przybywa wraz z nabywaniem nowych umiejętności. Co do czasu na hobby czy rodzinę - wszystko zależy od tego, ile pracujesz. Jeśli pracujesz maks.25 godzin w tygodniu, a nawet maks. 40 godzin w tygodniu (mniej więcej tyle będzie wynosił etat od lipca br.), masz mnóstwo czasu. Jeśli jeździsz do trzech prac i bierzesz dyżury w kilku różnych szpitalach, nie masz czasu. W trakcie specjalizacji należy opanowac mniej więcej wszystko na tyle, by zdac PES (nie znam radiologa, który umiałby doskonale całą radiologię i diagnostykę obrazową, każdy ma jakiś swój ulubiony obszar i wiele zaniedbanych obszarów). Potem można się "specjalizowac" w tym, w czym ma się możliwośc (bo nie zawsze można wybrac sobie to, co się chce), np. układem kostno-mięśniowym, głową i szyją, sutkiem, układem moczowym itp. Narażenie na promieniowanie jest wtedy, gdy chodzi się na badania wykonywane w promieniach, jak angiografia, cystoureterografia itp. oraz podczas wykonywania zabiegów radiologii interwencyjnej. Dozymetry są noszone przez wszystkich, którzy mają stycznośc z promieniowaniem. Nie wiem, jak będzie od lipca, gdyż wedle prawa od lipca nie należy się radiologom (i innym zawodom dotychczas pracującym w narażeniu) skrócony czas pracy ze względu na brak narażenia na promieniowanie. Może więc zabiorą dozymetry. Odnośnie postów innych osób: - nie jest regułą, że mając w dużym ośrodku rezonans, rezydent ma prawo w ogóle tam zaglądac albo ktokolwiek ze specjalistów będzie zainteresowany uczeniem rezonansu rezydenta (podobnie rzecz ma się z pracowniami naczyniowymi), szczególnie, gdy specjaliści są na tzw.kontraktach. Czasem lepiej jest przyjechac z innego szpitala na staż zewnętrzny ze MR/naczyniówki/dzieci, wtedy przynajmniej nikt nie przegoni lekarza stażującego do RTG, - niekoniecznie w dużych ośrodkach ktokolwiek sprawdza po młodszym opis badania, często nikt, - niekoniecznie w dużych ośrodkach rezydent jest od "lepszych badań" niż RTG, bo zwykle jest w tych ośrodkach głównym opisywaczem RTG albo robi za sekretarkę specjalisty (pisze opis pod dyktando), - czy daje duże pieniądze? Owszem, gdy pracuje się za trzech w trzech miejscach (czyli jak niemalże w każdej specjalizacji). Etat (umowa o pracę) specjalisty w szpitalu to ok. 2800 - 3400 zł netto (obecnie za 5 godzin dziennie pracy, od lipca za 7,5 godzin dziennie). Na rezydenturze obecnie ok. 2200 przez pierwsze 2 lata i ok. 2400 przez kolejne 3 lata. - stres w pracy jest duży - akurat radiologowi bardzo łatwo udowodnic błąd (że czegoś nie opisał, albo opisał z niewłaściwą interpretacją, wystarczy przekazac badanie biegłemu do obejrzenia...). - dyżury na radiologii są ciężkie - nieustannie są przynoszone badania z SOR/IP, które trzeba od razu opisac, praktycznie w nocy ciągle siedzi się przed monitorem a nie leży w łóżku i smacznie śpi, - za dnia w pracowaniach RTG i USG też jest nieustanny młyn i często nie ma kiedy pójśc do wc, najspokojniej jest w rezonansie (bo tam bardzo rzadko zdarzają się badania na cito), ale nie każdemu jest dane spijac śmietankę, a szczególnie pospolitemu rezydentowi.

Hej widzę, że masz kryzys Nie martw się - na początek powiem Ci, że to nie pierwszy i nie ostatni kryzys w Twoim życiu Wybrałaś sobie bardzo trudne studia o których wiele osób marzy i wielu nigdy nie będzie dane ich zacząć. Obracając się w środowisku studentów medycyny łatwo o tym zapomnieć. To wielki sukces sam w sobie, mimo, że może wydawać się, że to nic niezwykłego. Studia nie mają na celu przygotować Cię do przyszłej pracy - one mają wtłoczyć w Ciebie ogrom wiedzy z której jedynie niewielka część do czegokolwiek się przyda. Na studiach nie nauczysz się rozpoznawać i leczyć chorób - nauczysz się zdawać kolokwia i egzaminy. Cała reszta dopiero gdy zaczniesz "naprawdę" pracować. Uważasz, że jesteś "głupia" i będziesz złym lekarzem? Nic bardziej mylnego - jak pochodzisz po szpitalach zobaczysz jakie głupoty robią ludzie z doktoratami i kilkoma specjalizacjami. Na praktykach odwiedzaj różne oddzialy w różnych szpitalach, chodź na dyżury w ramach kół naukowych - zobaczysz jak wygląda prawdziwa praca i jaka specjalizacja Ci odpowiada a która nie. Na studiach się tego nie dowiesz bo będziesz albo siedziała na seminariach albo stała na korytarzu z asystentem albo chodziła na obchody. Nie da się w ten sposób liznąć "specyfiki" danej specki. Może spodoba Ci się medycyna ratunkowa bo dużo się dzieje, może chirurgia bo masz zacięcie do manualnych rzeczy, interna bo lubisz główkować i myślisz wszechstronnie, pediatria bo dzieci nie kłamią i są szczere. Jest też wiele specjalizacji o których w ogóle nie mówi się na studiach jak audiofonologia, medycyna pracy albo zdrowie publiczne. Nie każda polega na pracy w szpitalu i operowaniu. Są też bardziej "biurowe" zajęcia. Jeśli masz talent organizacyjny możesz iśc w kierunku zarzadzania ochrona zdrowia - zrobić drugie studia w tym kierunku. Pamiętaj, że Twoim celem będzie pomoc pacjentowi - uczciwe i sumienne diagnozowanie i leczenie a nie rozmawianie z nim o teatrze czy przygrywanie mu na harfie! Nie przejmuj się innymi i ich "skomplikowanym" życiem. Każdy z nas jest inny - jest w czym innym dobry, ma inne zainteresowania ale to nie znaczy, że jest mniej czy bardziej wartościowy. Każdy jest wartościowym człowiekiem i zasługuje na szacunek. Jeden jest bywalcem teatrów i wystaw, inny znakomicie gra na skrzypcach, jeszcze inny umie nad sobą pracować, programować w C++, podróżować stopem po świecie czy budować modele samolotów. Są tacy co świetnie biegają, tacy co grają w szachy i tacy co świetnie jeżdżą na nartach. Każdy z nas ma prawo do wyboru takiej grupy znajomych jaka mu odpowiada i w której czuje się dobrze. Przyjeżdżając do "wielkiego miasta" na studia możesz żyć tak jak chcesz. Nie musisz niczego robić na siłę. Jeśli uważasz, że brakuje Ci towarzystwa to po prostu znajdź taką grupę ludzi, która ma podobne zainteresowania i której będzie się czuła dobrze. Może jakieś duszpasterstwo akademickie? Uczelniany teatr? Organizacja studencka w rodzaju IFMSA,/EMSA? AZS? Koło naukowe? Chór? Karate? Taniec towarzyski? Clubbing? Brydź? Masz setki opcji! Nie wybieraj "bo w dużym mieście to wypada coś robić". Jeśli najbardziej odpowiada Ci siedzieć w domu i się uczyć to zawsze znajdziesz kogoś, kto ma takie same preferencje. I nie znaczy to że jesteś gorsza albo nie nadajesz się na lekarza. Nie musisz być dusza towarzystwa, brylować na parkiecie i wygrywać zakłady z chłopakami kto wypije więcej drinków. Ze mnie koledzy śmiali się, jak opowiadałem im że oglądałem jakiś śmieszny filmik na youtube - oni go widzieli już dawno albo zwracali mi uwagę, że chodzę w spranej koszulce. I co? Zmieniłem kolegów na takich dla których ważny jest człowiek i szacunek do niego a nie szpan, pokazówa i lans. Chcesz wyjść do teatru? Popytaj ludzi co jest ciekawego, poszukaj w necie i idź z koleżanką - na pewno chętnie się z Tobą wybierze na spektakl. Nie chcesz chodzić do teatru, nie interesuje Cię to? Możesz iść na piwo, kręgle, basen, cokolwiek! Możesz robić to co chcesz, to co lubisz i w towarzystwie osób, z którymi czujesz się dobrze. Stres bierze się z tego, że istnieje rozbieżność między naszymi oczekiwaniami a rzeczywistością. Możesz albo dostosować rzeczywistość do swoich oczekiwań albo pogodzić się, że tych oczekiwań nie spełnisz i zrezygnować z nich. Nie wszystko od nas zależy. Byłem niedawno na szkoleniu dla młodych lekarzy finansowanym ze środków UE z zakresu radzenia sobie ze stresem, asertywności, rozwiązywaniu konfliktów, komunikacji itp. Dowiedziałem się bardzo wielu ciekawych rzeczy. Może za parę lat jak będziesz na stażu też będziesz mogła w czymś takim uczestniczyć? Są to rzeczy których nie nauczysz się sama a bardzo przydają się każdemu w całym późniejszym życiu. Kończę mój przydługi wywód. Reasumując: Nic nie musisz - możesz robić to co chcesz. Nie przejmuj się innymi - jesteś dla siebie najważniejszą osobą na świecie. Rób wszystko tak, aby nie mieć wyrzutów sumienia i pretensji do siebie. Nie musisz spełniać niczyich oczekiwań.