gp_doctor

Za portalem chirurg.pl - www.chirurg.pl/doniesienia/31227 Radiolodzy, chirurdzy, ortopedzi, kardiolodzy interwencyjni – to tylko część specjalizacji medycznych narażonych na działanie promieniowania jonizującego. Szacuje się, że w przypadku specjalizacji zabiegowych, takich jak kardiologia interwencyjna, ekspozycja zawodowa 2-3 krotnie przekracza dawkę promieniowania otrzymywaną przez radiologów, co zwiększa ryzyko rozwoju nowotworu do 1:100 w ciągu całego życia. Okazuje się, że stałe narażenie na wysokie dawki promieniowania powoduje zmiany na poziomie komórkowym zabezpieczające organizm przed szkodliwym działaniem promieniowania gamma. Tezę tę potwierdzają wyniki badania opublikowane właśnie załamach European Heart Journal obejmującego obserwacją grupę dziesięciu kardiologów interwencyjnych, którzy byli przewlekle narażeni na promieniowanie jonizujące. U badanych osób zaobserwowano zwiększenie poziomu dwóch substancji chemicznych – glutationu i nadtlenku wodoru. Ponadto w limfocytach badanych osób zaobserwowano podwyższony poziom kaspazy 3, która uwrażliwia te komórki na apoptozę. Zdaniem autorów uzyskane wyniki wskazują, że u badanych lekarzy promieniowanie jonizujące doprowadziło do zwiększenia ilości reaktywnych form tlenu (3-krotne podwyższenie poziomu nadtlenku wodoru), ale w odpowiedzi na to potencjalnie groźne działanie organizm wytworzył odpowiedź ochronną w postaci 2-krotnego wzrostu ekspresji czynników antyoksydacyjnych (glutation) chroniących przed reaktywnymi formami tlenu oraz zwiększył wrażliwość leukocytów na apoptozę, która służy w tym wypadku do usuwania uszkodzonych i potencjalnie nowotworowych komórek. Wydaje się zatem, że w wyniku przewlekłej, powtarzającej się ekspozycji zawodowej na promieniowanie jonizujące dochodzi do wytworzenia mechanizmów adaptacyjnych chroniących przed szkodliwym działaniem promieniowania.

Witam! To mój pierwszy post na tym forum, więc na początek chciałem się przywitać - chyba w końcu znalazłem miejsce dla siebie, oby to forum rozwijało się dalej Chciałbym poznać Waszą opinię nt. podręczników do chirurgii - zastanawiam się w chwili obecnej nad tym, czy kupić sobie podręcznik Fibaka czy może jednak Noszczyka. Myśląc perspektywicznie, do LEPu obecnie wymagany jest Noszczyk (który swoją drogą podoba mi się zdecydowanie bardziej, niż Fibak, niezależnie czy kompendium czy pełne wydanie) - z drugiej jednak strony, często informacje w Fibaku są napisane zwięźlej, nieco konkretniej, ponadto nierzadko wymaga się u nas na zajęciach nauki z chirurgii Fibaka (choć czy to takie istotne dla asystentów, z jakiej książki się korzysta?). A jakie jest Wasze zdanie? Podręczniki czyjego autorstwa są wg Was lepsze - Noszczyka czy Fibaka? A może jeszcze jakaś inna (np. Szmidt?)?