Ciekaw jestem waszego zdania - zwłaszcza osób mających kontakt z samą kardiologią.
Jaką drogę obrać po studiach - czy od razu robić w 6 lat kardiologię czy przemęczyć się przez 5 lat z interną a potem (o ile się uda, 2 x rezydentury nie dają) i zrobić w 4 lata kardiologię?
Każda z dróg ma plusy i minusy, a z racji popularności kardiologii ostatnio myślę że temat może się wielu przydać.

Jeśli ja miałbym iść na kardiologię, to wolałbym iść od razu na nią. Uważam, choć może i błędnie, że i tak się jej nauczę podczas specjalizacji, a to jednak droga o 4 lata krótsza. Słyszałem jednak o przypadku studentki, która miała skrajnie wysoki wynik z LEPu, a na kardio się nie dostała. Zasugerowano jej, że gdyby miała już internę to owszem.

Biorąc pod uwage to jak wygląda u nas 6 letnia kardio lepiej jednak zacząć od interny.

pewnie Ci chodzi o ten 2 letni moduł interny w ramach 6-letniej kardiologii, który często jest tylko na papierze odbyty?

W sumie z jednej strony interna jest niezbędna, bo coby nie mówić daje najszersze spojrzenie na medycynę, a rzadko który pacjent kardiologiczny nie jest obciążony innymi chorobami internistycznymi, z drugiej strony czy potrzeba aż 5 lat na przyswojenie interny w takim stopniu jaki być powinien, zważywszy na olbrzymią w ostatnich latach, uważam niesłuszną, dezawuację samej interny i jej rozdrabnianie na części setne i tysięczne (bo czym innym jest specjalizacja np. z hipertensjologii). Szczerze mam nadzieję, że modułowy system specjalizacji wejdzie jak najszybciej w życie, bo on byłby chyba czymś pośrednim miedzy obiema drogami do bycia kardiologiem teraz i może i najlepszym, trudno powiedzieć.

Z drugiej strony czy do zajmowania stanowiska kierowniczego na oddziale wciąż potrzeba 2 specjalizacji, czy nie ważniejszy jest np. tytuł naukowy?

pewnie Ci chodzi o ten 2 letni moduł interny w ramach 6-letniej kardiologii, który często jest tylko na papierze odbyty?

To obecnie główny problem.

W sumie z jednej strony interna jest niezbędna, bo coby nie mówić daje najszersze spojrzenie na medycynę, a rzadko który pacjent kardiologiczny nie jest obciążony innymi chorobami internistycznymi

Dochodziło do sytuacji gdzie do jednego pacjenta rezydentka z kardio zażyczyła sobie nefrologa i pulmonologa

Specjalizacja modułowa (przed którą się kardiologiczne tuzy mocno wzbraniają) byłaby najlepszym wyjściem,. Zwłaszcza jeśli moduł internistyczny będzie mógł być realizowany w mniejszych szpitalach - tam przekrój przypadkow jest większy.

Co do specjalizacji z hipertensjologii to uważam, że ma ona jak najbardziej sens. Ów sens widzę patrząc zwłaszcza na niektóre zestawy lekowe ułożone chyba drogą losowania ;] Zresztą coraz więcej mamy przypadków różnej maści oporności i konsultacja specjalisty bywa rzeczywiście przydatna.

Dochodziło do sytuacji gdzie do jednego pacjenta rezydentka z kardio zażyczyła sobie nefrologa i pulmonologa

W mniejszym szpitalu by sobie na to nie mogła pozwolić . Z drugiej strony skoro internista nie może de facto leczyć (wypisując recepty na "P") zwykłej niedoczynności tarczycy, która potrafi rozpoznać student 3 roku, bez kwitu od endokrynologa to mnie takie sytuacje jakoś nie dziwią.

Co do hipertensjologii to fakt pacjenci sa a priori często ustawiani na 3 lub więcej lekach, a ponoć większość NT da się jednak kontrolować monoterapią. Tylko inna kwestia ilu mamy w Polsce hipertensjologów i jak tragiczna jest do nich dostępność (przykładowo do jednej z nielicznych w Polsce Poradni Nadciśnienia Tętniczego na Banacha czeka się na zapis ponad rok).

Jak dalej interna będzie szła w tym kierunku to spodziewać się można kolejnych specjalności typu pakreatologia, tyreologia etc, Nie wiem czy to takie dobre, znając reguły finansowania potem według NFZ.