Na zajęciach wspominano nam o tym, że nierzadko zdarza się że po wielu latach insulinoterapii u osób około 30-40 rż, jakiś ogarnięty lekarz wpada na pomysł, że być może pacjent ze zdiagnozowaną cukrzycą typu 1 nie ma tejże cukrzycy, a może jednak cukrzycę MODY i że należałoby to sprawdzić.

Sprawdzenie tego jest dość trudne i słyszałem ostatnio głosy, że po co takiego pacjenta diagnozować, skoro jest przyzwyczajony do insulinoterapii, jest w niej wyedukowany - po co zmieniać mu nawyki?

A jakie jest Wasze zdanie?

Sprawa wzięła się z odkryć Prof. Małeckiego z krakowskiej Kliniki Diabetologii, który będąc w latach 1997-2000 na stypendium naukowym w Harvardzie w Joslin Diabetic Center, odkrył jeden z podtypów MODY.

Po powrocie do Krakowa, rozpoczął na swojej Klinice szeroką akcję sprawdzania, którzy z pacjentów mieli błędnie postawioną diagnozę. I okazało się, że całkiem sporo.

Jak opisywano, pacjenci ze łzami wdzięczności przyjmowali zmianę rozpoznania - jednak wieloletnie kłucie "dało im w kość".

Czyli, że warto.

Pytanie tylko czy organizm pacjenta będzie w stanie samodzielnie prawidłowo funkcjonować po długim okresie insulinoterapii?

w obecnych warunkach nie warto - za wysokie koszty, za dużo zamieszania - jeszcze jakby przecietny diabetolog miał ten problem rozwiązywać, to kolejki by się ejszcze powydłużały, Samo ROZPOZNANIE (błagam z tą diagnozą) cukrzycy MODY zazwyczaj pozwala parę lat poleczyć doustnie lub samą dietę, a potem i tak jest sie skazanym na insulinę zazwyczaj. Zresztą jak ma się od razu cukier 500 to się o lekach doustnych nie myśli. Może kiedyś, może w bogatym kraju, na pewno nie u nas.