Tak jak w temacie mam z tym mały problem. Od samego początku wiedziałam ze wszystko zabiegowe to nie dla mnie (szczególnie ortopedia) ale trzeba jakoś to przetrwac na studiach. Ogólnie znam siebie i wiem ze po pewnym czasie się "przyzwyczajam" ale boję sie jakie moga być początki z "zabiegowymi" zajeciami. Koleżanka opowiadała mi ze u niej wyrzycali z sali takie osoby z niezaliczonymi ćwiczeniami i w sumie nie wiem czy żartowała czy nie.

Nie no, bez jaj - może i wyrzucają z operacji z niezaliczeniem, ale potem nie robią problemów z ich odrobieniem ; )

 

Myślę, że wyzbycie się omdleń na widok krwi to kwestia przyzwyczajenia. Tak jak do panującego na oddziale smrodu kału, potu, moczu i wymiocin. Kiedyś mi to mocno przeszkadzało, zbierało się na wymioty; teraz jestem w miarę "uodporniony".

Zgadzam się; do wszystkiego można się przyzwyczaić. Ja co prawda nie miałam problemu z oswojeniem się z krwią, ale za to zawsze byłam bardzo wrażliwa na zapachy, co staje się przeszkodą w momencie, kiedy pacjentem jest np. osoba bezdomna. Nie było łatwo, ale w końcu się przełamałam i przyzwyczaiłam. Jeśli studia są dla Ciebie priorytetem to na pewno dasz radę z pokonaniem bariery w postaci widoku krwi. Grunt, żeby się nie poddawać. 

 

Jeśli chodzi o wyrzucanie z zajęć; nie spotkałam się z czymś podobnym. Co prawda były takie przypadki, że ludzie nie dawali rady, ale wtedy z reguły taka osoba po prostu wychodziła na korytarz, żeby się uspokoić i po chwili wracała. Jak nie dawała rady wrócić to profesor wyznaczał inny termin i po krzyku.

Dokładnie, kwestia przywyczajenia początki zawsze są trudne, ale z czasem jest o wiele lepiej

Pojawiają się też inne problemy. W czasach radiologii /kardiologii interwencyjne omdlenia maja związek nie tyle z "krwistością" zabiegu, co z 20-kilowym fartuchem ochronnym... Potrafi nieźle zmęczyć... 

Hm, może być trudno, ale skoro mówisz, że może się przyzwyczaisz i zwalczysz to potrzebujesz po prostu czasu. Ale nie rezygnuj przy pierwszych kłopotach.