Przestań wreszcie z tym gadaniem o "marudzeniu", "sukcesie" i "Polakach", bo się niedobrze robi.

 

Niektórzy są zadowoleni z miejsc, w których pracują

Oczywiście że tak, a "niektórzy nie są wcale zadowoleni", a wyjścia łatwego wcale nie mają i muszą "zacisnąć zęby" albo po prostu zrezygnować.

wszystko się da.. nie rezygnuj ze sportu, nigdy.

Dzięki wszystkim za cenne rady. Na pewno wezmę je pod uwagę, a do zakładu medycyny sportowej rzeczywiście chyba się wybiorę

żwirek, co za urojeniowe odbieranie rzeczywistości. Słabo mi się robi jak czytam bzdury wypisane przez niektórych.

 

A do autora wątku - zaczynasz dopiero, więc zamiast myśleć kim będziesz jak będziesz duży (bo o chirurgii pojęcia nie masz, poznasz na studiach to zobaczysz, poza tym życie - choćby wynik LEKu - mocno rewidują życiowe aspiracje w tej kwestii). WIęc uprawiaj sport, ucz się pilnie i tyle.Lepsze to niż tępe zakuwanie 24h/d, zerowa kondycja fizyczna, a najlepiej otyłość itd wystarczy popatrzeć na większość studentów medycyny - sylwetek sportowych to raczej się często nie spotyka). Wtedy owszem rączki może będą sprawne ale szybko posypie się reszta i przy stole nie ustoisz.

No jak ze wszystkim w życiu trzeba zachować pewien umiar. Myślę, że pewne ryzyko kontuzji jednak istnieje. Pytanie tylko czy większe niż na przykład jazda na rowerze? jak się zdroworozsądkowo podejdzie to można wszystko robić. W każdym razie ręce (sprawne) dla chirurga są ważne. 

Tak naprawdę to będziesz szedł po chodniku i połamiesz się, oby tylko. Moim zdaniem nie trzeba rezygnować z hobby aby oddać się pracy. Moi znajomi nurkują, jeżdżą na nartach, wspinają się a są chirurgami 

jedno nie wyklucza drugiego ;p

To nie jest analogia utraty jakiejś zdolności więc myślę, że nie. http://www.konert.com.pl

ja bym wybrał jedno

jak najbardziej można to łączyć.