Nie nerw błędny, ale czasem faktycznie nerwy doprowadzające do obłędu.

Zastanawiam się jak wielu z nas stresuje się i denerwuje studiami (kolokwiami, egzaminami itd). Ja szczerze przyznaje, że średnio raz na sesje zadaje sobie pytanie czy taki stres był wart medycyny - średnio pomagają też wytłumaczenia, że nic sie nie stanie jak się nie zda W moim wypadku może to wynika, że zawsze mam praktycznie plany na całe wakacje czy ferie i poprawka wiązałaby się z dużymi przesunięciami czy odwoływaniem wyjazdów.

Zrobiłem specjalną, standaryzowaną ankietę no i zapraszam do dyskusji.

Cóż medycyna (czy to uczelniana czy pozauczelniana) pochłania tyle czasu że faktycznie perspektywa wolnych 3 m-cy jest bezcenna, i stres przed sesją (szczególnie letnią) jest duży. Ale chyba po zaliczeni pierwszego roku nigdy nie zastanawiałem się czy ten stres jest warty tych studiów. W sytuacjach mega stresowych staram się bardziej myśleć w jakim miejscu jestem, szczególnie w stosunku do innych... a inni zwykle są w podobnym i tak się zaczyna pozytywne myślenie, że jednak nie jest tak źle

A ja z kolei zawsze sobie powtarzam, że skoro mamy lekarzy, ciągle przybywa nowych to znaczy, że ludzie kończą te studia. A skoro kończą, to znaczy, że każde cholerstwo jest na nich do przejścia.

Kilka pierwszych egzaminów na studiach, które zdałem i to u "trudnych" egzaminatorów sprawiło, że jakoś zacząłem w siebie wierzyć. Staram się nie zastanawiać nad tym czy mogę nie zdać tylko zrobić co do mnie należy i możliwie dobrze przygotowany pójść na zaliczenie Jak narazie sprawdza się to praktycznie bez wyjątku, więc zaoszczedziłem słusznie jak widze sporo stresu

Nerwy? Moje trzymają się nieźle.

Nie mam żadnych problemów z zaliczeniami pisemnymi. Mogę iść, napisać i wrócić na totalnym luzie. Gorzej z ustnymi Zawsze się boję, że palnę jakąś głupotę - zwłaszcza gdy nie czuję się dostatecznie nauczona. Niestety jedynym remedium jest... bycie nauczonym. No nie umiem lać wody Jednak powtarzam sobie że jednak większość osób jakoś to zdaje.

Czy pytam siebie, czy ten stres jest wart tych studiów? Tak Przed każdą sesją zadaję sobie pytanie, dlaczego do jasnej ciasnej nie poszłam na turystykę i hotelarstwo

A ja mam odwrotnie - właśnie zawsze wole ustne, bo uważam, że są bardziej humanitarne i jakoś pewnie czuję się w rozmowie no i faktem jest, że czasem uda się nadgonić brak konkretnej wiedzy jakąś wiedzą poboczną czy też ogólną na temat

Lumen, ja z kolei myślę o otwieraniu piekarni wtedy

A ja zastanawiam się, czemu nie wyszłam bogato za mąż

Egzaminy to żadna przyjemność (poza ulgą na koniec), ale generalnie powtarzam sobie, że moje nerwy jeśli już coś zmienią to na gorsze. Nad kartką staram się "wyłączyć" i nie myśleć o konsekwencjach.

Najlepiej wspominam egzamin z biochemii- w drodze na uczelnię narobił na mnie ptak. Tak się zestresowałam czyszcząc spódnicę, że na egzamin poszłam na zupełnym luzie.

Stres i parcie - to było na pierwszym roku. Z czasem perspektywa się zmienia i 'niezaliczenie' nie staje się największą życiową tragedią.

Z czasem perspektywa się zmienia i 'niezaliczenie' nie staje się największą życiową tragedią.

No jakbym siebie słyszała

Ja się denerwuje , na ustnych głownie bo na pisemnych jakoś do mnie powaga nie dociera.

Ale nigdy nie myślę czy warto - dla mnie jest oczywiste że warto wiec takiej myśli nawet nie ma .

Też pamiętam z początku ludzie po 1 miesiącu medycyny mieli kryzysy , chcieli wracać przerastała ich anatomia .

Mnie tez przerastała ale o rezygnacji nie myślałem bo wiem że i tak bym pewnie doszedł do wniosku ze trzeba wrócić bo nie ma innej drogi