Ad vocem wywiadu: Jak wygląda w praktyce polska "second opinion"?

Czy nie jest czasem tak, że Polscy pacjenci wydają gruba kasę, sięgającą 500 zł za wizytę u "wybitnych profesorów", aby skonsultować przypadek o stopniu złożoności nie większym niż standardowo. Często też wpadamy (dotyczy to nierzadko rodzin lekarskich) w obsesję konsultowania się we wszystkich liczących się ośrodkach przed podjęciem ostatecznej decyzji. Nie jest to chyba w porządku - system powinien to ograniczać?

Czy system powinien to ograniczać - nie wiem, ale sami ludzie sądze, że tak. Łatwo mi natomiast mówić stojąc z tej strony parawanu.

Jest mi po prostu żal niektórych moich ciężko chorych pacjentów, którzy są naciągani na grubą kasę: z jednej strony przez producentów "alternatywnych terapii", z drugiej zaś przez uczonych profesorów - konsultantów, którzy de facto nic im nie mogą zaproponować...

Dnia 14.02.2016 at 20:21, Newman napisał:

Ad vocem wywiadu: Jak wygląda w praktyce polska "second opinion"?

Czy nie jest czasem tak, że Polscy pacjenci wydają gruba kasę, sięgającą 500 zł za wizytę u "wybitnych profesorów", aby skonsultować przypadek o stopniu złożoności nie większym niż standardowo. Często też wpadamy (dotyczy to nierzadko rodzin lekarskich) w obsesję konsultowania się we wszystkich liczących się ośrodkach przed podjęciem ostatecznej decyzji. Nie jest to chyba w porządku - system powinien to ograniczać?

Każdy powinien mieć prawo wyboru, niestety, nie u nas w Polsce.

dobrze powiedziane, nie u nas...