Temat aktualny chyba w każdych czasach, a podnoszony chociażby przy okazji każdych wyborów. Poruszam go specjalnie na forum medyków, ponieważ możemy porozmawiać tutaj nie tylko o aspektach etycznych.

Czy uważacie, że kobieta powinna mieć prawo do zażądania aborcji w każdym wypadku?
Ja uważam, że nie.

Czy jest wg Was jakiś moment przełomowy od okresu zapłodnienia do porodu, który powinien wyznaczać granice po której nie powinno się przeprowadzać aborcji?
Ja uważam, że nie.

Zdaję sobie sprawę, że wiele osób niestety będzie miało inne zdanie. Na zakończenie obrazek...

Aborcja w każdym wypadku? Nie.

Jestem ogólnie za utrzymaniem obowiązującego w Polsce prawa - aborcja jedynie w przypadku czynu zakazanego, wad płodu lub zagrożenia życia matki. Uważam, że są to 3 rozsądne powody, dla których można byłoby się zastanawiać nad aborcją - żadne inne.

Aborcja? ja z z powodu widzimisię to na pewno NIE! "Jak nie chciałeś/chciałas mieć dziecka to trzeba było myśleć o tym "przed"!"

Jeśli chodzi o inne kwestie typu: gwałt, zagrożenie życia, deformacje to jak gp_doctor zauważył - trzeba się głęboko zastanowić i wszystko dobrze rozważyć. Wcisnąć Backspace można, ale później już nie ma odwrotu.

A czy potrafilibyście przeprowadzić aborcję u kobiety, która przychodzi z zaświadczeniem od specjalisty genetyka, że urodzi dziecko z z.Downa?

Dobre pytanie... ciężko powiedzieć, ale gdyby to nie było z przyczyn gwałtu to NIE.

Nie lubię takich sytuacji, dylematów etc. Dlatego Ginekologiem na pewno nie będę

Moim zdaniem, kobieta nie powinna mieć prawa decydowania o usunięciu ciąży, gdy płód jest zdrowy. Jeżeli do poczęcia doszło w wyniku gwałtu itd. sytuacja powinna wyglądać podobnie, jeżeli płód jest zdrowy.

Natomiast, jeżeli płód jest obarczony wadami genetycznymi lub w wyniku infekcji i innych wiadomo, że będzie niepełnosprawny po urodzeniu lub nie doczeka porodu o czasie to ciążę można rozwiązać. I o ile uważam, że trzymanie przy życiu płodów a potem noworodków z zespołami Patau, Edwardsa itp. jest niehumanitarne, o tyle uważam, że w przypadku zespołu Downa, powinna zdecydować matka. Dzisiejsza medycyna pozwala na życie takim dzieciom, a później już nawet dorosłym przez długie lata. Niemniej jednak, posiadanie takiego dziecka, jest dla matki zwykle nieodwracalną decyzją o porzuceniu swojego dotychczasowego życia i poświęcenia się. Osobiście podziwiam, ale jestem sobie w stanie wyobrazić, że nie każdy mógłby, czy też nie każdy by chciał.

Widziałam kiedyś taki film, jest stary, ale daje pogląd. Polecam:

Niemal zapomniałam, o sytuacji, gdy zagrożone jest życie matki. Jak w każdym przypadku, sprawdzić należy stan płodu, sytuację przedstawić dokładnie matce i zostawić jej decyzję. Jeżeli matka nie jest w kontakcie logicznym lub jest nieprzytomna, to ratować to życie, które ma większe szanse. To jest chyba najtrudniejsza kwestia, rodzi we mnie wątpliwości przy każdym pisanym słowie.

I na koniec: każda sytuacja jest indywidualna, powyższy schemat obrazuje mój ogólny pogląd.

I na koniec: każda sytuacja jest indywidualna.

Z tym muszę się zgodzić.

Denerwują mnie powszechne uogólnienia w sprawie przerywania ciąży i innych tego typu kwestiach. "Kobiety powinny..." "Lekarze mordercy" "Kobiety zabijają dzieci". To absurd, bo nie znam osobiście ludzi żądnych krwi i morderców z przekonania. Jeżeli kobieta (a także ojciec dziecka - o czym się zapomina) decyduje się na taki traumatyczny czyn, to albo jest kompletnie nieświadoma skutków (fizycznych i psychicznych) albo ma po temu naprawdę ważny powód.

W kontekście tego - świętym obowiązkiem ginekologów jest informowanie każdej osoby o różnego typu możliwościach i konsekwencjach. Tu jest jeszcze wiele do poprawienia. Zwróćcie jednak uwagę, że jakiekolwiek doradzanie kobiecie, która przychodzi zrobić aborcję nie byłoby możliwe, gdyby była ona całkowicie zakazana. W tzw. podziemiu nikt nie troszczy się o dobro pacjentek, tylko o kasę.

Szczególnie panowie, a wśród nich politycy, mają tendencję do głoszenia arbitralnych sądów na ten temat - jeśli ktoś takich dylematów nie przejdzie na własnej skórze, nie powinien się w ten sposób wypowiadać.

Polska podstawa prawna jest dobra. Jedna z lepszych na świecie. Jedynie realizacja założeń ustawy kuleje: terminy badań prenatalnych, dostęp do rzetelnych porad, wykształcenie ginekologów, zadeklarowane ośrodki, w których przeprowadzenie aborcji jest możliwe. Zastanawia mnie też idiotyczna debata na temat kiedy życie ludzkie się zaczyna - dla mnie oczywiste jest, że zapłodnienie jest początkiem złożonego procesu (świadomie nie użyję tu słowa życie), który trwa różnie długo i kończy się śmiercią organizmu. Bez siódmego dnia życia płodowego nie byłoby siódmego tygodnia, a bez niego nie byłoby siódmego roku życia itd...

Będę lekarzem i będę walczył o każde życie ludzkie. Ale nie będę ani walczył o życie czyimś kosztem, ani nie będę walczył z wolnym wyborem pacjenta. Sam też nie podejmuję się wykonywania przerywania ciąży. Ale nigdy nie będę osądzał lekarzy którzy się podejmują.

Fajnie jakby się jakiś ginekolog wypowiedział i powiedział jak to w rzeczywistości wygląda... i np. czy lekarze odmawiają wykonywania aborcji, ze względów religijnych.

Może i mnie ukamieniujecie ale jestem za aborcją do jakiegoś pewnego okresu w rozwoju płodu.

Ja uważam że jest do decyzja matki, jej sumienia , jej przekonań .

Często pojawiają się argumenty że Polska jest krajem chrześcijańskim i dlatego aborcja powinna być zlikwidowana - legalizacja aborcji wcale nie nakazuje tym chrześcijanom jej dokonywać , a pozwala tym dla których nie jest ona czymś złym zrobić ją w cywilizowany sposób a nie poprzez podziemie aborcyjne(które czy chcemy to zauważyć czy nie istnieje) .

Ja osobiście nie rozumiem też gloryfikacji zachowań że matka umiera by dziecko mogło się urodzić (nawet chyba ktoś za to został błogosławiony)

A i dla mnie dziecko to takie które pamięta i żyje w sposób taki jaki my żyjemy , płód który nie jest zdolny do życia samodzielnego a wiec powiedźmy do 20 tyg (chociaż tu mogą być wątpliwości psychiczne bo przypomina wyraźnie dziecko) ale na pewno np do 12 tyg mógłby być poddany aborcji