tylko ja, w przeciwieństwie do ciebie, nie stawiam sprawy tak jednoznacznie. I nie bardzo mam możliwość zmienić kierunek kształcenia, również w przeciwieństwie do ciebie. Nigdy nie podniecałam się tymi studiami, że złapałam pana boga za nogi.

A ja bym ponownie wybrał medycynę.
Chodź z upływem lat lekko od różowiła się wizja(jaka miałem) to wciąż jest ona relatywnie pozytywna.

W tym niepewnym świecie, zawód lekarza wciąż pozostawia we mnie poczucie stabilności, a obserwacją pracy lekarzy buduję obraz stylu pracy jaki mi odpowiada.
Co do długości studiów czy ilości nauki - nie doskwiera mi to jakoś bardzo (oczywiście jak każdy czasem mam dość ale są to krótkie ulotne chwile).

Wiadomo że medycyna zajmuje znaczą część życia codziennego ale nie czuję się jej więźniem i bez problemu odnajduję czas na tematy pozamedyczne.
Ułatwieniem jest na pewno fakt iż moja narzeczona studiuje to samo wiec czas poświęcany na naukę nie stanowi pola do nieporozumień.

Jedyne co boli to opóźnienie możliwości zarobkowych (dłuższe studia, profil nie korelujący z pracami możliwymi do zdobycia, tok utrudniający dodatkową pracę ) jak i niskie zarobki w kraju (nie współmierne do nakładów pracy)

Podsumowując poczucie stabilności, atrakcyjny (ogólnoświatowo) zawód oraz realizacja zainteresowań i predyspozycji budują w moim odczuciu pozytywny obraz.

P/S
Na mój obraz wpływa fakt że mam głęboką nadzieje że sytuacja w Polsce się unormuje w ciągu najbliższych lat a medycy będą cenieni na równi z innymi pracownikami wysokowykwalifikowanymi.

A ja jestem nawet zadowolona i pewnie wybrałabym ten kierunek jeszcze raz, chociaż nad alternatywami zastanawiałam się jeszcze na pierwszym roku. Widzę niedoskonałości zarówno kierunku, jak i uczelni, ale nigdy nie kierowałam się jakimiś wyidealizowanymi modelami i udało mi się uniknąć rozczarowania.

widać na dobre mi wyszło, że nie oglądałem nigdy tych medycznych seriali, a kontakt ze szpitalami jako często odwiedzający je miałem od dziecka i widziałem różne, w tym bardzo brzydkie sceny. I absolutnie nie żałuję, nawet jeśli sobie przypomnę ile pensji mi weszło 2 tygodnie temu na konto.

Mam satysfakcję, że wiedza którą nabyłem jednak się przydaję, po 7 tyg. stażu utwierdziłem się, że dokładne badanie przedmiotowe pozwala wykryć zupełnie przypadkiem wiele nawet poważnych odchyleń i podziękowania pacjenta, którym się zajmowało są strasznie miłe.

Może mi przejdzie za jakiś czas ten optymizm i radość, ale póki co widzę że miało to sens, tylko trzeba umieć z tego korzystać ucząc się nowych i weryfikując o doświadczenie innych i starszych, którzy co ciekawe traktują nas całkowicie poważnie jak swoich równoprawnych kolegów.

A ja wybralbym medycyne jeszcze raz. Wiem juz ze nie jest to kierunek latwy, mily I przyjemny. A zycie po studiach jest jeszcze bardziej meczace I skomplikowane. Ale chyba zaden inny zawod nie bylby w stanie dac mi takiej zadysfakcji oraz dostarczyc tak duzej dawki adrenaliny.

Ale nie potrafie zrozumiec dlaczego niektorzy ida na medycyne ze wzgledu na pieniadze, na prawde nie warto.

I swoja droga trzeba byc lekko szalonym wybierajac sie na medycyne.

Pewnie dlatego, że chcą pewnej i dobrze opłacanej pracy i uważają, że medycyna spełnia te kryteria Serio, mogą być dobrymi lekarzami.

fajna jest medycyna...

Pewnie dlatego, że chcą pewnej i dobrze opłacanej pracy i uważają, że medycyna spełnia te kryteria Serio, mogą być dobrymi lekarzami.

sa luydzie, którzy wybierają zawód pod kątem pieniędzy - zarobków, chociaż moga go teoretycznie nie lubić, to jest to wybór świadomy. znam takie osoby - kuzynka rzuciła szkołę muzyczna i zostala prawnikiem, jest w stanie nauczyć się wszystkiego, jesli chce. Przekwalifikowała sie zupełnie, bo wiedziała, że po szkole muzycznej nie czekają jej (żadne) zarobki, a dobry prawnik = fdobra kasa. Podobnie może byc z medycyna, jesli ktoś podchodzi do tego powaznie i staje sie profesjonalista z wyboru, nie z powołania.

Tylko ze w medycynie to jednak potrzeba troche czasu zeby dojsc do pieniedzy(o ile w ogole sie do nich dojdzie). Rozumiem gdyby pieniadze w medycynie byly kropka nad ii gdy nie potrafimy wybrac miedzy dwoma kierunkami. Ale zeby tak dla pieniedzy przechodzic przez 6lat studiow,rok stazu, 6lat specjalizacji? To juz chyba jakas odmiana masochizmu

a po prawie to pieniądze na drzewach rosną? Nadal pokutuje zasada, że znajomości lub rodzina są wręcz niezbędne do podjęcia tego zawodu - ostatnio kilkunastu moich znajomych skończyło prawo i ci, którzy nie mają ww., nie mają nawet jak i gdzie zrobić aplikacji.